لن ترانی

در كوي تو مستانه

     مي‌افتم و مي‌خيزم

           دلداده و ديوانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

من مست و پريشانم

    مي نالم و مي مويم

            مدهوش ز پيمانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

تا آنكه تو را يابم

    مي‌گردم و مي‌جويم

             پس بر در آن خانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

چو شمع شب عاشق

    مي سوزم و مي گريم

          از عشق چو پروانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

گر دست دهد روزي

    تا خاك رهت گردم

         در پاي تو جانانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

گفتي كه ز جان برخيز

    در ملك عدم بنشين

        زينروست كه مستانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

من مست قدح نوشم

    از چشم تو مدهوشم

            سلانه به سلانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

ديوانه رويت من

    چون گردن به كويت من

                اي دلبر فرزانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

باز آي و گرنه مي

    هستي ز كفم گيرد

          اينسان كه به ميخانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

شعر از: حميد مصدق

سکوت

" سكوت "          " محمدرضا خاكباز "

وقتي تــــو بــــودي،
ســــكـوت آنــچنان زيبـــا بــود،
كه مي‌شد خــوشه‌هاي محبت را از خيال نام تو چيـد!

وقتي تــــو بــــودي،
بــاور بــا تـــو بودن،
تنها به خوابي مي‌ماند كه با نسيم صبحگاهي از آسمان خيالم
به فراموشي سپرده مي‌شد!

ولي وقتي بــروي!
شايد باور بــي تـــو بودن، نگاه سرد مرا به مهرباني يك دوســت
بيشتر آشـــنا كــند.

محمدرضا خاكباز

سکوت

تو را ده پند گويم گر نيوشی
يکی کم گفتن است و نــُه خموشی
ز خاموشی است بر دست شهان «باز»
که «بلبل» در قفس مآندست، زآواز

هدف

تلاش مقصدت برد از نظـــــر ســـــامان جمعيت‌

به كشتی چون عنان دادی، رم آهوست ساحلها

 

                                                                      بیدل

دعا

 

خدايا! به من توفيق تلاش در شکست ، صبر در نوميدي ، رفتن بي همراه ، جهاد بي سلاح ، کار بي پاداش ، فداکاري در سکوت ، دين بي دنيا ، مذهب بي عوام ، عظمت بي نام ، خدمت بي نان ، ايمان بي ريا ، خوبي بي نمود ، گستاخي بي خامي ، مناعت بي غرور ، عشق بي هوس ، تنهايي در انبوه جمعيت ، و دوست داشتن بي آنکه دوست بداند ، روزي کن.

                                                                                                                 علی شریعتی

خواب!

اگرچه چشم تو هم آن چنان شرابی نیست
ببخش چشم خمار مرا که آبی نیست!

نفس کشیدم و گل های خانه پژمردند
هوای سینه ی دلمرده آفتابی نیست

نقاب کندم و در خویشتن نظر کردم
که هیچ آینه ای مثل بی نقابی نیست

همیشه...عشق...شبیه حباب می ماند
اگر بجویی هست و اگر بیابی نیست

قبول کن که جهان خواب بوده است اما
مجال آن که در این وهم خوش بخوابی نیست

درد

دلا شب ها نمي نالي به زاري                  سر راحت به بالين مي گذاري

تو صاحب درد بودي ناله سر كن                 خبر از درد بيدردي نداري

بنال اي دل كه رنجت شادماني است          بمير اي دل كه مرگت زندگاني است

مباد آندم كه چنگ نغمه سازت                  ز دردي بر نيانگيزد نوايي

مباد آندم كه عود تار و پودت                       نسوزد در هواي آشنايي

دلي خواهم كه از او درد خيزد                    بسوزد عشق ورزد اشك ريزد

به فريادي سكوت جانگزا را                        بهم زن در دل شب. هاي و هو كن

و گر ياري فريادت نمانده است                    چو مينا گريه پنهان در گلو كن

صفاي خاطر دل ها ز درد است                   دل بي درد همچون گور سرد است

رفتن

هرکه مجموع نباشد به تماشا نرود
یار با یار ِ سفر کرده به تنها نرود
بادِ آسایش ِ گیتی نزند بر دل ِ ریش
صبح ِ صادق ندمد تا شب ِ یلدا نرود
بر دل آویختگان عرصهء عالم تنگ است
کان که جایی به گِل افتاد ، دگرجا نرود
هرگز اندیشهء یار از دل ِ دیوانهء عشق
به تماشای گـُل و سبزه و صحرا نرود
به سر ِ خار ِ مغیلان بروم با تو چنان
به ارادت که یکی بر سر ِ دیبا نرود
با همه رفتن ِ زیبای تذرو اندر باغ
که به شوخی برود ، پیش ِ تو زیبا نرود
باغبانان به شب از زحمت ِ بلبل چونند؟
که در ایام گل از باغچه غوغا نرود
همه عالم سخنم رفت و به گوشی نرسید
آری انجا که تو باشی سخن ِ ما نرود.

رهبر آدمی

درد است كه آدمي را راهبر است در هر كاري كه هست. تا او را درد آن كار و هوس و عشق آن كار در درون نخيزد او قصد آن كار نكند و آن كار بي درد او را ميسّر نشود...  (فيه ما فيه - مولانا)