تصویر زن

طنز ایرج میرزا به راستی خواندنی است:

بر سردر کاروانسرايي
تصوير زني به گچ کشيدند

ارباب عمايم اين خبر را
از مخبر صادقي شنيدند

گفتند که واشريعتا خلق
روي زن بي نقاب ديدند

آسيمه سر از درون مسجد
تا سردر آن سرا دويدند

ايمان و امان به سرعت برق
مي رفت که مومنين رسيدند

اين آب آورد آن يکي خاک
يک پيچه ز گل بر او بريدند

ناموس به باد رفته اي را
با يک دو سه مشت گل خريدند

چون شرع نبي ازين خطر جست
رفتند و به خانه آرميد ند

غفلت شده بود و خلق وحشي
چون شير درنده مي جهيدند

بي پيچه زن گشاده رو را
پاچين عفا ف مي دريدند

لبهاي قشنگ خوشگلش را
مانند نبات مي مکيدند

بالجمله تمام مردم شهر
در بحر گناه مي تپيدند

درهاي بهشت بسته مي شد
مردم همه مي جهنّميدند

مي گشت قيامت آشکارا
يکباره به صور مي دميدند

اين است که پيش خالق و خلق
طلاب علوم روسفيدند

با اين علما هنوز مردم
از رونق ملک نااميدند

رگ تاک

گمان مبر که به پایان رسید کار مغان
هزار باده ناخورده در رگ تاک است

اقبال

شهر دو روی

 

سوگواران تو امروز خموشند همه

که دهان‌های وقاحت به خروشند همه

گر خموشانه به سوگ تو نشستند رواست

زان که وحشت زده‌ی حشر وحوشند همه

آه از این قوم ریایی که درین شهر دو روی

روزها شحنه و شب، باده فروشند همه

باغ را این تب روحی به کجا برد که باز

قمریان از همه سو خانه به دوشند همه

ای هر آن قطره، ز آفاق هر آن ابر ببار

بیشه و باغ به آواز تو گوشند همه

گر چه شد میکده ها بسته و یاران امروز

مهر بر لب زده وز نعره خموشند همه

به وفای تو که رندان بلاکش فردا

جز به یاد تو و نام تو ننوشند همه

 شفیعی کدکنی

 

لن ترانی

در كوي تو مستانه

     مي‌افتم و مي‌خيزم

           دلداده و ديوانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

من مست و پريشانم

    مي نالم و مي مويم

            مدهوش ز پيمانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

تا آنكه تو را يابم

    مي‌گردم و مي‌جويم

             پس بر در آن خانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

چو شمع شب عاشق

    مي سوزم و مي گريم

          از عشق چو پروانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

گر دست دهد روزي

    تا خاك رهت گردم

         در پاي تو جانانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

گفتي كه ز جان برخيز

    در ملك عدم بنشين

        زينروست كه مستانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

من مست قدح نوشم

    از چشم تو مدهوشم

            سلانه به سلانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

ديوانه رويت من

    چون گردن به كويت من

                اي دلبر فرزانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

باز آي و گرنه مي

    هستي ز كفم گيرد

          اينسان كه به ميخانه

                   مي‌افتم و مي‌خيزم

 

شعر از: حميد مصدق

سکوت

" سكوت "          " محمدرضا خاكباز "

وقتي تــــو بــــودي،
ســــكـوت آنــچنان زيبـــا بــود،
كه مي‌شد خــوشه‌هاي محبت را از خيال نام تو چيـد!

وقتي تــــو بــــودي،
بــاور بــا تـــو بودن،
تنها به خوابي مي‌ماند كه با نسيم صبحگاهي از آسمان خيالم
به فراموشي سپرده مي‌شد!

ولي وقتي بــروي!
شايد باور بــي تـــو بودن، نگاه سرد مرا به مهرباني يك دوســت
بيشتر آشـــنا كــند.

محمدرضا خاكباز

سکوت

تو را ده پند گويم گر نيوشی
يکی کم گفتن است و نــُه خموشی
ز خاموشی است بر دست شهان «باز»
که «بلبل» در قفس مآندست، زآواز

هدف

تلاش مقصدت برد از نظـــــر ســـــامان جمعيت‌

به كشتی چون عنان دادی، رم آهوست ساحلها

 

                                                                      بیدل

دعا

 

خدايا! به من توفيق تلاش در شکست ، صبر در نوميدي ، رفتن بي همراه ، جهاد بي سلاح ، کار بي پاداش ، فداکاري در سکوت ، دين بي دنيا ، مذهب بي عوام ، عظمت بي نام ، خدمت بي نان ، ايمان بي ريا ، خوبي بي نمود ، گستاخي بي خامي ، مناعت بي غرور ، عشق بي هوس ، تنهايي در انبوه جمعيت ، و دوست داشتن بي آنکه دوست بداند ، روزي کن.

                                                                                                                 علی شریعتی

خواب!

اگرچه چشم تو هم آن چنان شرابی نیست
ببخش چشم خمار مرا که آبی نیست!

نفس کشیدم و گل های خانه پژمردند
هوای سینه ی دلمرده آفتابی نیست

نقاب کندم و در خویشتن نظر کردم
که هیچ آینه ای مثل بی نقابی نیست

همیشه...عشق...شبیه حباب می ماند
اگر بجویی هست و اگر بیابی نیست

قبول کن که جهان خواب بوده است اما
مجال آن که در این وهم خوش بخوابی نیست

درد

دلا شب ها نمي نالي به زاري                  سر راحت به بالين مي گذاري

تو صاحب درد بودي ناله سر كن                 خبر از درد بيدردي نداري

بنال اي دل كه رنجت شادماني است          بمير اي دل كه مرگت زندگاني است

مباد آندم كه چنگ نغمه سازت                  ز دردي بر نيانگيزد نوايي

مباد آندم كه عود تار و پودت                       نسوزد در هواي آشنايي

دلي خواهم كه از او درد خيزد                    بسوزد عشق ورزد اشك ريزد

به فريادي سكوت جانگزا را                        بهم زن در دل شب. هاي و هو كن

و گر ياري فريادت نمانده است                    چو مينا گريه پنهان در گلو كن

صفاي خاطر دل ها ز درد است                   دل بي درد همچون گور سرد است

رفتن

هرکه مجموع نباشد به تماشا نرود
یار با یار ِ سفر کرده به تنها نرود
بادِ آسایش ِ گیتی نزند بر دل ِ ریش
صبح ِ صادق ندمد تا شب ِ یلدا نرود
بر دل آویختگان عرصهء عالم تنگ است
کان که جایی به گِل افتاد ، دگرجا نرود
هرگز اندیشهء یار از دل ِ دیوانهء عشق
به تماشای گـُل و سبزه و صحرا نرود
به سر ِ خار ِ مغیلان بروم با تو چنان
به ارادت که یکی بر سر ِ دیبا نرود
با همه رفتن ِ زیبای تذرو اندر باغ
که به شوخی برود ، پیش ِ تو زیبا نرود
باغبانان به شب از زحمت ِ بلبل چونند؟
که در ایام گل از باغچه غوغا نرود
همه عالم سخنم رفت و به گوشی نرسید
آری انجا که تو باشی سخن ِ ما نرود.

از انتهاي باغ

 مانند حجمي از نور
 از نور سبز و آبي برخاست
و عمق هاي دور درختان را
 با نور كهربايي آراست
من انتظار او را
 خورشيد ها به گور افق برده ام
و آرزوي گمشدگي را
 در جاده و سراب برآورده ام
من در مصاف مرثيه ها اسب گريه را
از دشتهاي دور صدا كرده ام
 اينك ز عمق باغ
پاداش سالهاي شقاوت
آن سرو نور باران مي آيد
 در كسوت پري ها
با جامه بلند غبار آسا
 از كوچه هاي شمشاد آمد
 و در مسير او
 گل هاي باز لادن حيرت كردند
 خون من انفجار سعادت را
 تا قلب پر خروشم آورد
و قلب پر خروشم با ضربه تپش
آهنگ پاي او را در گوشم آورد
گفتم
اي بخت دير آمده اي روح سبز باغ
آمد ولي به ديدن من
مثل شكوفه هاي لادن حيرت كرد
آنگاه
از گردباد شادي من
 بي اعتنا گذشت
 و مثل حجمي از نور
 از نور سرخ و آبي
 لغزيد تا كرانه گلگشت

                                                                                                    منوچهر آتشی

ابرو!

ز بس تلويزيون گويد از آن چشم و از آن ابرو
گرفتارم ميان بيست سي ميليون كمان ابرو

شده چشمان مطرب چارتا وقتي كه مي بيند
حديث شيخنا چشم است و ذكر روضه خوان ابرو

ز دست شاعران هر چيز ناممكن شود ممكن
شب مهتاب بالا مي رود از نردبان ابرو!

يكي هوهوكشان سر مي كشد يك شيشه گيسو را
يكي مست است با نوشيدن يك استكان ابرو

پسرها مثل دخترها بزك دارند و آرايش
ببين مانند مرجان كرده نازك كامران ، ابرو

جوان اصفهاني دوست دارد چشم شيرازي
خود شيراز وارد مي كند از اصفهان ابرو

شبيه هر چه را دارند مي سازند در دنيا
بخر از اين دكان چشم و بخر از آن دكان ابرو

جوانان وطن مان ساختند از كود ، برق و گاز
پزشكان وطن مان ساختند از استخوان، ابرو

ببين سريال هاي سينمايي را كه دريابي
در اين دوران چرا اين قدر دارد آب و نان ابرو!

پي ادغام چندين سازمان ديشب شنيدم من
يكي شد سازمان چشم هم با سازمان ابرو!

عجب ابرو پراني مي كنند اين پيرزن ها هم
زن حاجي به حاجي گفت حاجي! يك تكان ابرو !

در اين اوضاع هردنبيل بنويس "آش كشك و دوغ "
نمي پرسد كسي داري چه مي خواني بخوان "ابرو"!

                                                                                              علیرضا قروه

بی خودی

آن نفسی که با خودی ، بسته‌ی ابر غصه‌ای

وان نفسی که بی‌خودی، مه به کنار آیدت

آن نفسی که با خودی ، همچو خزان فسرده‌ای

وان نفسی که بی‌خودی ، دی چو بهار آیدت

جمله‌ی بی‌قراری‌ات از طلب ِ قرار توست

ورنه همه مرادها ، همچو نثار آیدت

نظرات فرزند دوم شاملو در باره پدرش!فاعتبروا!!!!!!!!!!

 

از کِی  شاملو (حاجی بامداد)  اهل آمد

 

 اگر کمی حواسم رو جمع کنم می‌تونم بفهمم  سرچشمه‌ی  این  چرخش هویتی ِ ابرمردان ادبیات ما  از کجاها آب می‌خورد.

توی خارج دیدی که  دلال‌های  هزارفامیل  و  وافورگیران ِ اشرف ‍پهلوی  تحویل‌ات نگرفتند و چون  کُرسی استادی برکلی بادی به دماغ انداخت و باعث شد بیش از حد قلچماق ِ دربار ، مشدی ابواقاسم فرودسی را  چماق بزنی  حرفت را نجویده  به سنگسارات  نشستند که وامصیبتا چه نشسته‌اید که تمامیت درزی از بین رفت!  آن هم از گداخانه‌ی ادبی لندن  و  جاسوس آباد  ِ بی بی سی  و  دست‌اندازهای ماهنامه ایرانشهر که  میان نازیزم و کمونیزم  به ریسمان نخ‌نمایی آویزان بود؟ نتیجه‌ی این دور قمری در قاره‌ها  نه تنها انقلابی و هیاهویی مثبت در بر نداشت  بلکه  نیروی زیادی می طلبید به بقال بنگلادشی  ِ هآدرزفیلد ثابت کنی:

         - این آدمی که از تو الان سیگار خرید همان غول زیبایی‌ست که در استوای  شب ایستاده بود!

و حتما توضیح دهنده به لهجه‌ی چی‍س اند فیشی  باید از اصابت سنگ‌ترازو  به ملاج‌اش  جاخالی بموقع صادر می‌فرمود که :

         - پس چرا این غول برنمی‌گرده به همون منطقه استوایی‌ش!

در فرار از  این بی‌نامی و بی‌نشانی  بود و  بی‌‌میزی  و بی‌کتابی و بی‌مسجدی و لامنبری  که  برخی باز می‌گردند به میان هواداران  بی‌هوای پیشین  و همینجاست که  بجای ‍پرسش ِ سوزان ِ این آمدن و رفتن تو بهر چه بود؟  دلالان دولت‌آباد ِ این‌طرف  نوعی لبیک ‍‍پیش‌نهاد می‌کنند که در اصطلاح ادبی  به آن   پوزش ِ تلویحی گویند. همینجا ست که  در مقابل بازیافتن حواریون گم‌شده  تکثیر برخی اوراد نیز مجوز می‌گیرند گیرم یعد از مرگ تنانه سود سهام بورس لندن به حزب کارگزاران و نهاد ریاست گزمه گان واریز شود... بگذریم.

این تفاوت معنی در  دو جمله‌ی زیر چنین است که اولی پیش از سفر ِ تلخ و دومی در بازگشت تحریر شده باشد:

۱- نگاه کن این مردم  ِ مرده‌ چون چراغی خاموش هستند و خاموشی آنها بخاطر نفت نیست!

۲-  من اهل اینجایم و چراغم در این خانه می‌سوزد!

این تفاوت میان  ِ نااهلی و اهل شدن ، خاموشی و نورافشانی،  فاصله‌ی نوعی ممنوعیت و گونه‌ای اجازت است  همان فاصله‌ای که متاسفانه آدم را از (بامداد کفرگوی) به (حاجی بامداد) در اندازه‌ی معاصر تبدیل می‌کند.

یعنی دیگران که رفتند (اهلی شدن) نمی‌دانستند ، چراغ‌شان خاموش بود و  وحشی و بی‌خرد ماندند و آنان که  مغفرت طلبیدند ـ تلویحا ـ راه های بهشت قسمت بردند!  بعد خواهیم دید کدام بهشت و کدام فردیس. فقط کلاه‌ات  را بچسب لازم نیست  آن را قاضی کنی!

همه‌ی راه ها به این منتهی شده است که  رفته‌گان که چمدان به دست  رفتند  برای دل خود رفتند و  ندانستند در خانه هم می‌توان مخالف هفت‌خط بود و به بی عدالتی گفت (نه!) .این مفت‌ترین حرف معاصر است. در هر آلونکی  در هر گوشه از جهان به بی‌عدالتی بگویی(نه) خانه‌ای برایت نمی‌ماند که در آن چراغ افروزی  چون سقفش را بر سرت خراب خواهند کرد. صوفی‌ترین گدازادگان خرابات شعبان هم  با چراغ پیزوری نمی‌توانند مدت مدیدی به قدرت وقت بگویند (نه)  چه رسد به کاشانه‌ی محقری که به باغبان ماهی سیصد هزارتومان دستمزد بدهی!  منتقدی به نام نقره‌کار بعوض کار بر روی نقره گفته است : شاملو هرگز به سانسور تاسی نکرد و همواره  به بی‌عدالتی گفت (نه!) این مفت‌ترین دروغ جهان معاصر است آن‌هم در جهانی که  هیچ بنی بشری جرات و جگر کوچک‌ترین شنای خلاف جهت را ندارد. آن هم در دنیایی که با کوچکترین اعتراض به بی‌عدالتی  اگر به زور دگنک خفه‌ات نکنند از گرسنه‌گی ناکارت خواهند کرد. کاری می‌کنند که هزاران بار آرزوی مرگ‌کنی  و در رنگ گل‌ها نیز به دنبال دار ِ فنا باشی !

در چنین شرایطی یک شخصیت مشهوری  وارد محلی می‌شود که در آن جویبار خون ِ آدمی روان است بعد این آدم همواره به بی‌عدالتی می‌گوید (نه)  ضمن این که  او به کوری چشم نااهلان  اهلی هم نیست و چراغش در این خانه می‌سوزد و جاسوس بیگانه نیست!!  ( قابل توجه همه خارج نشینان نوکر بیگانه که خفقان را بهانه کرده‌اند تا در اروپا و آمریکا خوش بگذرانند و از علم نوشتن اتوبیوگرافی هم بی‌بهره‌ مانده اند!)  جاسوس‌های بیگانه شما که وطن خود را می‌فروشید و چراغ‌تان در جای دیگری می‌سوزد اینقدر دیکتاتوری را بهانه نکنید ببینید (حاج‌آقا شاملو) توی  خانه‌اش به سانسور دهن‌کجی کرده است!! او تا آخرین لحظه ایستاده. حتا برخی سریالهای لاریجانی را ایستاده نظاره کرده است! 

اگر کمی حواسم رو جمع کنم می‌تونم بفهمم  سرچشمه‌ی  این  چرخش بآب ِ ابرمردان ادبی ما  از کجاها آب می‌خورد و آنان چرا سنگر مبارزه را ترک نکردند برای لحظه‌ای آدمی عادی باشند و از افسانه‌مردی و کشت ِ اسطوره‌های  میهنی دست بکشند.

چند صفحه مبارزه با اختناق برای مراجعه  خواننده‌ی  نااهل  به این نوشته سنجاق شده است. محض نمونه.

چهار صفحه‌ی نخست  نمونه‌هایی از اصطلاحات سانسور شده‌ی کتاب کوچه  ۸ و ۹ است که نشان می‌دهد شاعر  چگونه در خانه  نشسته و با سانسور مبارزه کرده است درحالیکه نویسنده‌گان دیگر در خارج از خانه تنبان هاوائی به پا کرده و در حال مک زدن کافه‌گلاسه به جاسوسی بیگانه‌گان مشغولند!

دو سه صفحه هم مربوط است به  سوختن چراغ‌فتیله‌ی  ایدئولوژیک شاملو  و چرخش ۳۶۰ درجه‌ی مسیر دودچراغ‌هایی که آن زنده یاد  بخورد!

 http://sirus-shamlu-bahsha.blogfa.com/post-34.aspx

قال

ما زبان را ننگريم و قال را

ما درون را بنگريم و حال را

ناظر قلبيم اگر خاشع بُوَد

گر چه گفت لفظ ناخاضع رَوَد

زانکه دل جوهر بُوَد، گفتن عَرض

پس طفيل آمد عَرَض ، جوهر غَرَض

ملت عشق از همه دين‌هاجداست

عاشقان را ملت و مذهب خداست

لعل را گر مهر نبود، باک نيست

عشق در دريای غم، غمناک نيست

گل

 

Die Rose ist ohne Warum

Sie belühet, weil blühet

Sie achtet nicht ihrer selbst,

fragt nicht, ob man sie siehet.

(Angelus Silesius. 1424- 1677)

گل است آنچه است بی چرا

ز بهر شکوفایی شود او شکوفا

گل را نه توجهی است به خودش

و نه دیده شدن را جویاست

مرا صدا كن

 
اي روي آبسالي
 اي روشناي بيشه تارك خواب
يك شب مرا صدا كن در باغ هاي باد
يك شب مرا صدا كن از آب
ره بر گريوه افتادست
 اين كاروان بي سالار
يابوي پير دكه روغن كشي
با چشم هاي بسته
 گر مدار گمشدگي مي چرخد
 اي روح غار
 اي شعله تلاوت ياري كن
تا قوچ تشنه را كه از آبشخوار
از حس كيد كچه رميده
از پشته هاي سوخته خستگي
و تشنگان قافله هاي كوير را
 به چشمه سار عافيتي راهبر شوم
اي آفتاب! گفتارم را
 بلاغتي الهام كن
 و شيوه فريفتني از سراب
تا خستگان نوميد را
گامي دگر به پيش برانم
 اي خوابناك بيشه تاريك
 اي روح آب
 يك شب مرا صدا كن از بيشه هاي باد
يك شب مرا صدا كن از قعر باغ خواب

 

با اين شكسته

 
با اين شكسته
گفتم
از اقيانوس خواهم گذشت
 و آن سوي سواحل نامشكوف
با جلگه هاي دست نخورده
 با پشته هاي سيراب
 و درههاي وحشي پر بركت
خواهم آميخت
 و بذر بي بديل خورجينم را
 در وسعت مشاع بكارت
 خواهم ريخت
از اين شكسته سكان پر تجربه
اين اشتر صبور صحراي آب
گغتم
 چون پا نهم به خشكي موعود
بر شانه هاي سوخته ام
 گيسوي بيد مجنون خواهد ريخت
و مرغ هاي جنگلي بي نام
صيت رسالتم را تا اقصاي بر تازه
پرواز خواهند داد
بر پهنه كبود
كز چارسوي
 آفاق روي آب خميده بود
 ديگر مرغان پر نشاط دريايي
 ياد آوران خشكي نزديك
 گرد دكل طواف نمي كردند
و آسمان وحشت غربت
 سنگين سنگين سنگين
بر سينه ام فرود مي آمد
اما
 انگشت پير قطب نما
پيوسته با شمال اشارت داشت
وز دخمه هاي تيره ذهنم
 مرغان ديگري
تا دوردست پندار
 در جلگه هاي فسفري آب
پرواز ماهيان را بر گلبوته هاي موج
 جنجالگر هجوم مي آوردند
 و پهنه كبود
گهگاه
 از پرتو تبسم اميدي
روشن مي شد
چه ياوه بود ماندن
 مي خواندم
 چه ياوه بود ماندن
 در روسپي سراي دياري كه زندگي
با هايهوي و كبكبه اش
 مزد حقير عمري افلاس و بردگي بود
و روح استوارم
مثل غر.ر شيري در زنجير
 مي فرسود
 با اين شكسته پاره ميراث نوح
 و خست مداوم انبار آب
 مي رفتم مي خواندم
چه آسمان پاكي
 چه آسمان نزديكي با آب
در آب
چه ماهيان رنگين چالاكي
آنجا
آن سوي آن سواحل نامشكوف
چه جلگه هاي بكري
 در انتظار گله من خواهد بود
 چه مشك هاي غلطاني از شير
خواهم داشت
 بر پشته هاي غرقه به روياي سبز شخم
چه بذرهاي پر بركت
خواهم كاشت
چه
 ناو غول پيكري
 از روبرو مي آمد
 از آنسوي سواحل موعود ؟
 پرسيدم از خود
از وسعت مشاع بكارت ؟
 از جلگه هاي ....
سوت سلام دريايي پيچيد
 بر پهنه كبود اقيانوس
 شايد كه خستگانند ؟
از هيبت تلاطم
از خست مداوم انبار آب ترسيده ؟
اما
 ديدم
 بر نرده هاي عرشه تن انداخته خموش
مردان خسته رنگ پريده
با جفت هاي مضطرب دام
افسوس
در شيب آبهاي كبود
ناو عظيم خورشيد
سوي جزيره هاي وحشت مي لغزيد
من اشتياق رفتن
روياي شخم تازه و سيل سياه سار
 من خواب آفتابي خرمن ها را
 تهمت به چشم خيره خود بستم
 از بس كه آب و آب
از بس كه آسمان نيلي
 از بس كه باد
راندم
 اي دل بكوب
خواندم
 جاشوي آبهاي پريشان بكوب
تا چشم هاي خيره شكاك
تصوير ناو خسته ما را
بر آب بازگشت نبيند
اي دل بكوب آنك
آنك
بگو نگاه كند ... آنجا
آن لاله ها كه مي شكفد جابجا
در التهاب نيلي نا آرام
آن خوشه هاي ياس كه ناگاه
 مي پاشد از گلالك خيزاب
 اي دل
 بگو نگاه كند چشم
آن ياس هاي لاله
 آن لاله هاي جوشان از آب
 كشتي بر آب نيلي دريا بود
 اما
 بالا مي آمد اينك درياي شب
 ناو بلند نيلي دريا
 نرم و سبك در آب فروتر مي شد
و آب از فراز كابين
 آرام مي گذشت
 اي دل بكوب !‌ اي دل
 اين خوان آخري را
 از عمق
فرياد مي كشيدم از عمق
از پشت شيشه هاي سياه آب
 از لايه هاي تيرگي
 اي دل
 بكوب اي دل
 مگذار چشم خيره
 مگذار مرگ چيره شود
به عكس ماه در افق اين آنك
 آنجا ... نگا ... فانوس
ساحل ... نگاه كن ... فانوس
اما ؟
 فانوس ؟ روي ساحل نامشكوف ؟
افسوس
 اي دل بكوب شايد
 از بس كه آب ؟
از بس كه آسمان باد ؟
اما
آن روشنان ديگر ؟
ان هيزها
آن شبنما حروف درخشان
بر سنگهاي صاف
آن بزم عاشقانه
زير درخت هاي چراغان ليل
آن شيشه هاي روشن ودكا بر ميز ها
چه بستري گشوده مرا
 اي دل
 چه عطر ها به خود زده اين بيوه عقيم
و ناوهاي بسيار
 با بيرق سياه كه هر يك را
تصوير اژدهايي پيچيده بود
 در تپش از باد
پهلو گرفته بودند
در امتداد ساحل مكشوف
 و روي عرشه ها
 مردان خشمگيني مي گشتند
با گونه هاي تافته از آفتاب
 و ريش هاي انبوه
 در چهره هاي وحشي نامالوف

راز

بر پشت سنگي ام بايست 

و به راز بزرگ آدمي

و رويش گُلي کوچک

در لابلا ي سنگفرشي شکسته

شهادت ده

زندگی

زندگی زيباست ای زيبا پسند

زنده انديشان به زيبايی رسند

آنقدر زيباست اين بی بازگشت

کز برايش می توان از جان گذشت

 

                                                    سایه

پاييز مهربان!

آوازهای رنگی خود را ز سر بخوان !
با برگهای قهوه ای و سرخ و زرد خويش
نقش هزار پرده ای از يادها بکش .....
لختی درنگ کن!
از سطر سطر دفتر يادم عبورکن!
با من کتاب خاطره ها را مرور کن!
تو يادگار عمر به تاراج رفته ای
در روزهای خاطره انگيزت
پيچيده عطر کودکی و نو جوانی ام
من دکمه های لباسم را
با دستهای مهر تو می بندم
در کوچه های خاطره انگيزت
دنبال عمر گمشده می گردم
گلدان شمعدانی و ياسم را
با قطره های مهر تو
آب می دهم
با من بمان!
با من بخوان!
همراه من کتاب زمان را ورق بزن :
زنگ دبستان را زدند...
احمد دوباره کنج حياط ايستاده است
خورشيد کم کمک به نوک کوههای غرب
نزديک می شود ....
اما هنوز از حسنک نيست يک خبر
معلوم نيست باز چرا دير کرده است!
فرياد اعتراض حيوانها می رسد به گوش :
بع بع .... مع مع
کبری هنوز پشيمان است
امسال هم دوباره کتابش را
زير درخت خانه اشان جا گذاشته
چوپان هنوز هم
دست از دروغ گويی خود برنداشته
با اينکه بره های قشنگش را
همين پارسال گرگ
از هم دريد و خورد .....
پاييز مهربان!
با من بساز!
با من برای کوچ پرستو غزل بساز!
من هم کتاب عمرو جوانی را
زير درخت سبز زمان جا گذاشتم
آموختم دروغ نگويم اما
اين گرگ نا بکار
يوسف من را
از هم دريد .....
............
دارد قطار حادثه از راه می رسد
پيراهنم کجاست‌ ؟؟
فانوس هم که نفت ندارد
کو ماه ؟؟ کو سوار ؟؟
باران حادثه است که می بارد
آن مرد در باران می رود
سد هم شکسته است
پطرس کجاست ؟؟
تاب و توان من هم از دست رفته است
بازی تمام شد!
اين دست آخر است ....
تقدير برد و من
ناباورانه باختم !
اما چقدر خوب
من گرگهای گله خود را شناختم .......

اشتباه

وقتي نگاه مي‌كند از پشت ابر، ماه
سر مي‌نهم به بالش مهتاب‌رنگِ آه
گل مي‌كند ميان لبم نام پاك عشق
رو مي‌كند دوباره به من فرصت گناه!
يا مريم مقدس! از اين تهمت بزرگ
امشب به چشم مشرقي‌ات مي‌برم پناه
اين بار نيم شب به سراغ دلم بيا
پنهان ز چشم‌هاي خطابين سر به راه!
تا عيد من ز بامِ دو چشمِ تو كي دمد
پيوسته ابروان تو را مي‌كنم نگاه
خورشيد، در حصار نظرهاي تنگ عصر
فرياد زخم كيست، فرو مي‌رود به چاه؟
گفتند اشتباه بزرگي است عاشقي
بگذار تا هميشه بمانم در اشتباه ...

سایه

تو ديگر دو سايه داري

يکي همگام تو

ديگري، نگران هر گام تو

 

وقت غروب

که هنگامه آسايش سايه هاست

در مرور روز تو

من ورق ميخورم

چون سايه هاي باد

و شبانگاه

سايه خوابهايت

بر پرچين دل من ميافتد.

 

آه که در تمام عشقهاي چشم به راه تو

بايد عاشق شوم

و چه گريه ها

که دوباره در تو تکرار شوم.

 

 

بازگشت گنجشگ

رجعت العصفورة

رجعت العصفورة تعشش بالارمیل

و السوسني رجعت تزهر من جديد

إجت الشتويي تجمعو العشاق

رجعت المدارس أطفال کلجوعيد

و طلع السماق و مد جناحوا

بس اللي راحوا راحوا

بالدفاتر عندي أسامي غياب

أصحابا تركوها صارت بلا صحاب

يوسف الكندرجي صبحي بياع الكاز

و أمين البواب اللي القتل عالی الباب

أساميهن عندي و هني راحوا

و كل اللي راحوا راحوا

قالوا كتير و كتبوا كتير

و مراكب دمع و عواطف حرير

وصلت القصايد لآخر الدنيي

القصايد المجروحة لآخر الدنيي

قالوا تهدم وطن الهدير

وطن الزمان اللي علم و بني

و بكيت الدنيي بكيت الدنيي

لكن رح نرجع رح نرجع رح نرجع

رح نرجع من حرايق رح نرجع من شوارع

هدمتها المدافع رح نرجع رح نرجع

و لبنان الحقيقي جايي لبنان البساطة جايي

تايشيل الوجوه المصبوغة الوعود المدموغة

و ياخدهن الشتي

بفيي البواب عم تكبر الطفولة

عم تكبر البطولة عم تلمع الساحات

يا وطني العظيم نهر الفرح والع

و بضو الفجر الطالع تتوهج الحياة

 

گنجشک در جستجوی لانه خویش بر درخت «ارمیل» از راه رسید
و سوسن از نو در پی شکوفه زدن چهره برافروخت
با آمدن آخرین باران زمستانی عاشقان گردآمدند
کودکان مانند بوته های نورسته بهاری به مدارس باز گشتند
امّا... امّا چه زود به خاک افتادند و پرپر شدند
اسامی غائبین را هنوز در دفترم دارم
دوستانی که مدرسه را ترک کردند و مدرسه تنها شد.
...آنها در آستانهِ در مدرسه به خاک و خون غلطیدند...

***

گفتند، گفتند، و باز هم گفتند: نابود شد وطن...نابود شد وطن از دست رفته امان... امّا... امّا با وجود این همه بلا، ما باز خواهیم گشت...
 از میان آتش باز خواهیم گشت. باز خواهیم گشت.  باز خواهیم گشت.
 از میان کوچه ها باز خواهیم گشت و حتی نخواهیم پرسید چه وقت،  ما باز خواهیم گشت...

***

روز افشا شدن چهره های ظاهرفریب و وعده های دروغین...فرا خواهد رسید... و ابرها بارور می شوند...
ای میهن کبیرم ای وطنم، رود شادی سرخ،  و زندگی تابناک خواهد شد.

این ترانه را فیروز خواننده مشهور لبنانی اجرا کرده ودر جهان عرب بسیار معروف است

 

سرزمين موعود

 

دلتنگم به خاطر سرزمینی که نیست
دریغا از آنچه هست خسته ام که چیزی طلب کنم
ماه نقره نشان با من. از سرزمین موعود می گوید
آنجا که همه آرزوهای ما جامه وصل می پوشند
آنجا که همه زنجیرهای ما فرو می شکنند
آنجا که پیشانی زخمی خویش را
در شبنم ماه می شوییم
زندگی من خیالی گذران بود
من اما چیزی یافته ام
چیزی را واقعا فتح کرده ام
راهی را به سوی سرزمین موعودم

 

                                                             ادیت سودرگران

باد

برگ‌ها، پژمرده مي‌رقصند در آغوش باد
امشب آيا چيست در انديشه مغشوش باد؟
دست‌هاي باغ از انديشه رويش تهي است
باز هم پيچيده بر عرياني‌اش تن‌پوش باد
ساقه تزوير، تنها، مي‌شكوفد بي‌هراس
شعله‌ها سر مي‌زند از خنده خاموش باد
ريشه‌ها در سينه گرم زمين پنهان شدند
تا نسوزد عاشقي در خشم نفرت‌جوش باد
روزگاري مست از بوي طراوت بوده است
پيكر زردي كه اينك مي‌رود بر دوش باد
شعر من با گوش دل‌هاي شكوفا آشناست
تا نخواني اين سرود سبز را در گوش باد

می آید

مي‌آيد آري بي‌گمان از راه، با كوله‌باري از گل و لبخند
در كوچه پاييز مي‌پاشد، بوي بهاري از گل و لبخند
پروانه‌ها را تاب خواهد داد، با دست‌هايي از نسيم و نور
گنجشك‌ها را بال خواهد شست، در جويباري از گل و لبخند
جشن شكفتن مي‌شود برپا، در ازدحام شاخه‌هاي شاد
ـ انبوه ياراني كه مي‌بندند، قول و قراري از گل و لبخند ـ
شوق بهاري جاودان دارند، در سايه سار سبز دستانش
ارديبهشتي‌ها كه مي‌خشكند، در انتظاري از گل و لبخند
پرسيد نرگس از پرستويي: «فصلي كه مي‌گويند مي‌آيد
مي‌آيد آيا؟ از كدامين سمت؟» خنديد: «آري از گل و لبخند»
در دوردستان افق پيداست، يك سايه مبهم كه مي‌آيد
شايد غبار آرزوهامان، شايد سواري از گل و لبخند

پاییز

پاييز يعني همين:

 

يک روز به خيابان ميروي

 

و مي بيني

 

تابستان پشت ابري

 

گم شده است.

                                                                             پارسی

فکری برای رفتن

 

يك روز وقتي
از زير سايه هاي ملايم خوشبختي
پرسه زنان
به خانه برميگشتيم
از زير سايه هاي مرتب مصنوعي
مردان ارشيتكت را ديدم
در صف كراوات
چرت ميزدند
ماندن چقدر حقارت اور است
وقتي كه عزم تو ماندن باشد
حتي روز
پنجره ها به سمت تاريكي
باز ميشوند
اگر بتواني موقع رسيدن را درك كني
براي رفتن
هميشه فرصت هست
اين دريچه را باز كن
چه همهمه اي مي ايد
گويا
مرغ و متكا توزيع ميكنند
اينها كه در صف ايستاده اند
به خوردن و خوابيدن معتادند
وقتي بهانه اي
براي بودن نداشته باشي
در صف ايستادن
خود بهانه ميشود
و براي زدودن خستگي بعداز صف
ورق زدن
يك كلكسيون تمبر
چقدر به نظرت جالب ميايد
امروز
در روزنامه خواندم
ته سيگارهاي چرچيل را
به قيمت گزافي فروخته اند
اه خدايا
ادم براي سقوط
چه شتابي دارد
ديروز در باغ وحش
شمپانزه اي ديدم
كه به نظريه داروين
فكر ميكرد
چگونه ميتوان
با اين همه تفاوت
بي تفاوت ماند؟
پشت اين حصار
چه سياهي عظيمي خوابيده است
به دلم گفتم:برگرد براي رفتن فكري بكنيم

                                                                                  سلمان هراتی

وعده صعودی نیست

مي کنم  الفبا را، روي لوحه ي سنگي
واو  مثل ويراني، دال مثل دلتنگي
بعد از اين اگر باشم در نبود خواهم بود
مثل تاب بيتابي مثل رنگ بيرنگي
از شبت نخواهد کاست، تندري که مي غرّد
سر بدزد هان! هشدار! تيغ مي کشد زنگي
امن و عيش لرزانم نذر سنگ و پرتابي ست
مثل شمع قرباني در حفاظ مردنگي
هر چه تيز تک باشي، از عريضه ي نطعت
دورتر نخواهي رفت مثل اسب شطرنگي
قافله است و توفان ها خسته در بيابان ها
در شبي که خاموش است کوکب شباهنگي
در مداري از باطل، بي وصول و بي حاصل
گرد خويش مي چرخند راه هاي فرسنگي
مثل غول زنداني تا رها شويم از خُم
کي شکسته خواهد شد اين طلسم نيرنگي؟
صبح را کجا کشتند کاين پرنده باز امروز
چون غُراب مي خواند با گلوي تورنگي
لاشه هاي خون آلود روي دار مي پوسند
وعده ي صعودي نيست با مسيح آونگي

كسوف دل

 
 
سجاده ام كجاست
مي خواهم از هميشه ي اين اضطراب برخيزم
اين دل گرفتگي مداوم شايد،
تأثير سايه ي من است،
كه اين سان گستاخ و سنگوار
بين خدا و دلم ايستاده ام.
سجاده ام كجاست؟

                                                                                       سلمان هراتی

پاسخ

---

1 2 3 4 5 6 7 8 9

ساقی بیار باده که ماه صیام رفتوقت عزیز رفت بیا تا قضا کنیممستم کن آن چنان که ندانم ز بیخودیبر بوی آن که جرعه جامت به ما رسددل را که مرده بود حیاتی به جان رسیدزاهد غرور داشت سلامت نبرد راهنقد دلی که بود مرا صرف باده شددر تاب توبه چند توان سوخت همچو عوددیگر مکن نصیحت حافظ که ره نیافت

درده قدح که موسم ناموس و نام رفتعمری که بی حضور صراحی و جام رفتدر عرصه خیال که آمد کدام رفتدر مصطبه دعای تو هر صبح و شام رفتتا بویی از نسیم می​اش در مشام رفترند از ره نیاز به دارالسلام رفتقلب سیاه بود از آن در حرام رفتمی ده که عمر در سر سودای خام رفتگمگشته​ای که باده نابش به کام رفت

خاموشی

در خود خروش ها دارم، چون چاه، اگر چه خاموشم
مي جوشم از درون هر چند با هيچکس نمي جوشم
گيرم به طعنه ام خوانند: « ساز شکسته! » مي دانند،
هر چند خامشم اما، آتشفشان خاموشم
فردا به خون خورشيدم، عشق از غبار خواهم شست
امروز اگر چه زخمش را، هم با غبار مي پوشم
در پيشگاه فرمانش، دستي نهاده ام بر چشم
تا عشق حلقه اي کرده است، با شکل رنج در گوشم
اين داستان که از خون گُل بيرون دمد، خوش است، اما
خوشتر که سر برون آرد، خون از گُل سياووشم
من با طنين خود بخشي از خاطرات تاريخم
بگذار تا کند تقويم از ياد خود فراموشم
مرگ از شکوه استغنا با من چگونه برتابد؟
با من که شوکرانم را با دست خويش مي نوشم

خرافات

خيز تا خرقهء صوفی به خرابات بريم
شطح و طامات به بازار خرافات بريم
شرممان باد ز پشمينهء آلودهء خويش
گر بدين فضل و هنر نام کرامات بريم.

ساقی بيا! که شد قدح لاله پـُر ز می
طامات تا به چند و خرافات تا به کی؟
مسند به باغ بر، که به خدمت، چو بندگان،
استاده است سرو و، کمر بسته است نی

صوفی گلی بچين و مرقع به خار بخش
وين زهد خشک را به می خوشگوار بخش
طامات و شطح در ره آهنگ چنگ نه
تسبيح و طيلسان به می و ميگسار بخش

                                                                     حافظ

یگانگی

غزل يگانگي

بازار صابر

باز شيري با شكر آميختند
عاشقان با يكديگر آميختند
روز و شب را از ميان برداشتند
خواب خود را با سحر آميختند 
چشمها را چشمها دادند آب
تا نظرها با نظر آميختند
تا زبان همدگر آموختند
بي‏زبان با همدگر آميختند
دو تني يك شد، يكي گرديد جان
جان و تن را اينقدر آميختند
آسمان امشب نمي‏بيند مگر                                              
آفتابي با قمر آميختند

                                                                          صابر شاعر تاجیک

تازه مي شوم!

 
(۱)
شب فرو مي افتد
و من تازه مي شوم
از اشتياق بارش شبنم
نيلوفرانه
به آسمان دهان باز مي كنم
اي آفريننده شبنم و ابر
آيا تشنگي مرا پايان مي دهي؟
تقدير چيست؟
مي خواهم از تو سرشار باشم.
(۲)
جهان، قرآن مصور است
و آيه ها در آن
به جاي آن كه بنشينند، ايستاده اند
درخت يك مفهوم است
دريا يك مفهوم است
جنگل و خاك و ابر
خورشيد و ماه و گياه
با چشم هاي عاشق بيا
تا جهان را تلاوت كنيم.

                                                                                      سلمان هراتی

پنجره

تو چرا پنجره را بستي ؟
تو چرا آينه را
 دام لغزنده ترين ثانيه ها بر رف ننهادي
تو چرا ساقه آبي را
 كه فراز سر ما خم شد از بيشه باران خستي
تو چرا ساقه رازي را
 از گلدان پنجره همسايه
از ابديت شايد
كه به سوي تو فرود آمد بشكستي
تو چرا بي پروا بي ورد لبخندي
در كوچه باد
زير ديوار بلند باد
 از ميان خيل اشباح خسته
 خزيده همه جا
كه برون تاخته اند
 از جوال روياي مردم همسايه ما
 مي گذري
تو چرا پنجره را بستي
 تو چرا پنجره خانه ما را كه درخت نور
 از بر آشفته ترين گوشه آن ساقه دوانيده
بر پنجره تشنه همسايه ما بستي
تو به خواب خوش بودي
 در نيمه شب مظلم دوش
تو نديدي كه سوار موعود از كوچه ميعاد
 بي درود و بدرودي
بي كه يك لحظه درنگ آرد
پشت ديوار بلند روياي ليلا بگذشت
تو نديدي كانسوتر كاخ رفيعي بود
زلف مشكين بلندي از پنجره مي باريد
 آسمان بوته ياسي است كه در پنجره خانه ما رسته ست
 روي تو ماه بلند
 چشم هاي تو دو سياره ژرف سبز
نام تو خوشه شادابي در ظلمت برگ
 به شقايق ها آراسته ست
 تو چرا پنجره را بستي ؟
كه نبيني كه سوار موعود
 پشت ديوار كوتاه اميد ليلا بگذشت
بي كه يك لحظه درنگ آرد
بي درود و بدرود
بوته شومي در باغچه كوچك همسايه ما رسته ست
 كه شقاوت را
 دست بر ديوار
به سراپاي در و ديوار و پنجره جوشانده است
 مرغ ناميموني
بي كه رو بنمايد با جنبش بالي
 به سوي ملجا موهومي
در گز وحشي همسايه ما خوانده است
روح سرگردان عاشق مبروصي است
 كز زمان هاي گذشته
 شايد
در خفاياي اين خانه مانده ست
پيچك پير تباهي
 هشدار
بي خبر
 از هر جا مي خواهد
مي تواند
 سر برون آرد
 تو چرا پنجره را مي بندي ؟
 تو چرا شاخه جوشنده ياس ما را
 به عيادت سوي ديوار تمام شهر
به عيادت سوي بيمار تمام شهر
سوي بيماري ناميموني هر خانه
 برنمي انگيزي ؟
دست هاي تو كليد صبح است
كه سوي مشرق مي چرخد
 و سپيدي را
از پس نرده سايه روشن
به سوي پنجره ها مي خواند
چشم هاي تو به ديوار بلند باغ عشق
روزن سبزيست
كه من از آنجا در لحظه مشتاقي
به درون مي خزم آهسته و با دامني از سيب سرخ راز
باز مي گردم
چشم هاي تو
 پنجره هاي بلند ابديت هستند
تو چرا پنجره را مي بندي ؟
تو چرا خوشه ياس نفست را در كلبه همسايه نمي ريزي
 پيچك هرزه ناميموني را هشدار
 تو چرا ساقه تارنده خورشيد شفاعت را
سوي هر خانه بپوسان بذر وحشت
بر نمي انگيزي؟
 تو چرا پنجره را مي بندي ؟

                                                                                         منوچهر آتشی

چشمه محبت

 

 

 

فرشته وار آمدي به جان بيقرار من
خوش آمدي، خوش آمدي، عزيز غمگسار من!
دلم كه سرد گشته بود، تمام، درد گشته بود 
تو گرم و نرم كردي‏اش، نسيم نوبهار من!
نهال خشك گشته‏ام، همه ز من رميده‏اند
تو سبز كرده‏اي مرا، چو آمدي كنار من
كمان عشق را دلم به زير خاك كرده بود
ولي تو چابك آمدي و كرده‏اي شكار من
ز چشمه محبت تو يافتم حيات نو
نخشك تا ابد دگر، يگانه چشمه سار من

                                                                                 یوسفی

افق‏هاي دگرگون

 

پس از ما آدمي مي‏خيزد از عالم
كه دستش را به روي شانه خورشيد خواهد برد
به ما اجداد پاك و ساده‏اش هم فخر خواهد كرد
و هم افسوس خواهد خورد
كه ما هم چند در دنيا
گهي پيغمبري كرديم
براي خود پي افكنديم هيكلها و منبرها
و در حكم خدايي زندگي كرديم.......


آيا سنگ بزرگي 
سنگ هيكلهاي اربابان
كه در دنيا به جاي مرده‏ها روييده‏‏‏اند از خاك
زماني از شما هم در قضاوتها
نشان بي‏نشانها را همي خواهند
گناه بي‏گناهان را همي‏پرسند.....
پس از ما آدمي مي‏خيزد از عالم
زمين و آسمان را مي‏كند ترميم
افق‏هاي دگرگون مي‏شود پيدا.....    

                                                        بازار صابر شاعر تاجیک 

دل

 

نشد يك لحظه از يادت جدا، دل
زهي دل، آفرين دل، مرحبا دل
ز دستش يكدم آسايش ندارم
نمي‏دانم چه بايد كرد با دل
هزاران بار منعش كردم از عشق 
مگر برگشت از راه خطا، دل
به چشمانت مرا دل مبتلا كرد
فلاكت دل، مصيبت دل، بلا دل
از اين دل، داد من بستان، خدايا
ز دستش تا به كي گويم خدا، دل!؟
درون سينه، آهي هم ندارد
ستمكش دل، پريشان دل، گدا دل
به تاري گردنش را بسته زلفت
فقير و عاجز و بي‏دست و پا، دل
بشد خاك و ز كويت برنخيزد
زهي ثابت قدم دل، باوفا دل
ز عقل و دل دگر از من مپرسيد
چو عشق آمد كجا عقل و كجا دل؟ 
تو لاهوتي! ز دل نالي، دل از تو
حيا كن يا تو ساكت باش يا دل

پيش از تو ...

 
پيش از تو آب معني دريا شدن نداشت
شب مانده بود و جرأت فردا شدن نداشت
بسيار بود رود در آن برزخ كبود
اما دريغ، زهره دريا شدن نداشت
در آن كوير سوخته، آن خاك بي بهار
حتي علف اجازه زيبا شدن نداشت
گم بود در عميق زمين شانه بهار
بي تو ولي زمينه پيدا شدن نداشت
چون عقده اي به بغض فرو بود حرف عشق
اين عقده تا هميشه سر واشدن نداشت

                                                               سلمان هراتی
 

از تبار گل

          

اي بر گذشته زملموس ؛  اي داستاني
ارث اساطيري ِ ليلي  ؛  باستاني
تو جذبه ي استحالت ؛ هواي ِ رسيدن
که رو دها را ؛ به دريا شدن مي کشاني
تو شوق ِ  پر وانگي ؛ آرزوي ِ  رهائي ؛
که ؛ پيله ي اختناق ِ  مرا مي دراني
معشوقي ؛ از تيره ي منقرض گشته ي گل
با روحي از سبزه ؛ در هياًتي  ارغواني
تصوير يک بيت ؛ از دفتر ِ  شعر حافظ
مصداق ِ  يک نقش ؛ از لاي ِ اوراق ِ ماني
لحن ِ  همايوني تو ؛ حرير ِ نوازش
دستِ پرستار ِ تو ؛ مخمل ِ مهرباني
لبخند ِ دلچسب و شيرينت ؛ آميزه اي پاک
از شيطنت هاي ِ طفلي و خواب ِ جواني
اي چون افق ؛ مشترک   در ميان ِ  دو جوهر
اکنون زميني بدانم ترا ؛ آسماني ؟
اي معني ِ خواستن ؛ تا به اندازه ي اوج
گسترده ؛  نام ِ  توبا عشق ؛ تا بي زماني
فصل ِ تنت ؛ بر ورق هاي ِ  سرخ معطر
رنگين ترين ؛ فصل ِ مجموعه ي ِ زندگاني
فصلي که مي خواهيش ؛ بعدِ هر بار ؛ خواندن
بي حس ِ تکرار ِ يکبار ِ ديگر ؛ بخواني
وقتي که من ميچرانم ؛غزال ِ لبم را
گر دشت باشد تن ِ تو ؛ زهي ؛اين شباني
اکنون که بيگانگي ؛ روح  ِ شهر است و با من
تنها تو هستي ؛ که همدل شدن مي تواني
با من از اين ؛ بيش از ين بيشتر ؛همدلي کن
اي فصحت ِ صرف؛ در مبحثِ همزباني

كسوف دل

 
سجاده ام كجاست
مي خواهم از هميشه ي اين اضطراب برخيزم
اين دل گرفتگي مداوم شايد،
تأثير سايه ي من است،
كه اين سان گستاخ و سنگوار
بين خدا و دلم ايستاده ام.
سجاده ام كجاست؟

دولت عشق

مرده  بدم  زنده  شدم  ،  گريه  بدم  خنده شدم                 دولت  عشق  آمد    و  من  دولت  پاينده  شدم

ديده  سيرست  مرا    ،   جان  دليرست    مرا                    زهره  شيرست  مرا   ،       زهره   تابنده  شدم

گفــت که :    ديوانه نه ،   لايق  اين  خانه     نه                  رفتم  و  ديوانه شدم    سلسله    بندنده  شدم

گفــت که : سرمست نه ، رو که از اين دست نه                  رفتم و سرمست  شدم  و  ز   طرب آکنده  شدم

گفــت که :  تو کشته نه ،  در  طرب  آغشته  نه                  پيش  رخ  زنده  کنش  کشته   و    افکنده  شدم

گفــت که : تو زير ککی ، مست خيالی و شکی                  گول شدم  ،  هول شدم ،   وز همه بر کنده شدم

گفــت که :   تو شمع شدی ، قبله اين جمع شدی              جمع نيم  ،  شمع نيم  ،     دود     پراکنده شدم

گفــت که : شيخی و سری ، پيش رو و راه بری                   شيخ  نيم  ،    پيش نيم   ،   امر  ترا  بنده شدم

گفــت که :   با بال و پری ، من پر و بالت ندهم                    در  هوس  بال  و پرش   بی  پر   و  پرکنده شدم

گفت  مرا  دولت نو   ،    راه مرو    رنجه مشو                     زانک  من  از  لطف  و  کرم سوی  تو  آينده شدم

گفت مرا عشق کهن   ،    از  بر  ما  نقل  مکن                   گفتم  آری  نکنم  ،    ساکن  و    باشنده شدم

چشمه  خورشيد توئی  ،   سايه گه  بيد    منم                 چونک  زدی بر سر من    پست و   گدازنده شدم

تابش جان يافت دلم   ،  وا شد و بشکافت دلم                   اطلس نو  بافت دلم   ،   دشمن  اين ژنده شدم

صورت جان وقت سحر ،   لاف همی زد ز بطر                      بنده و خربنده بدم  ،   شاه   و     خداونده شدم

شکر  کند   کاغذ   تو  از  شکر  بی  حد   تو                       کامد  او در  بر  من ،       با     وی   ماننده شدم

شکر  کند   خاک دژم  ،   از فلک و چرخ بخم                       کز  نظر   و   گردش   او    نور       پذيرنده  شدم

شکر کند چرخ فلک ،  از ملک و ملک و ملک                       کز کرم  و  بخشش  او  روشن   و  بخشنده شدم

شکر  کند  عارف  حق  کز  همه  بر  ديم سبق                   بر  زبر  هفت  طبق  ،        اختر  رخشنده شدم

زهره بدم  ماه  شدم    چرخ  دو  صد  تاه شدم                   يوسف  بودم   ز کنون     يوسف   زاينده   شدم

از توا م ای  شهره قمر ،  در  من و در خود بنگر                    کز  اثر   خنده    تو    گلشن      خندنده    شدم

باش  چو شطرنج روان  خامش و خود جمله زبان                 کز   رخ  آن  شاه  جهان  فرخ   و    فرخنده  شدم

                                                                                                                                   مولانا

عبرت

بد گُهر را علم و فن آموختن
دادنِ تيغ است دستِ راهزن‏
تيغ دادن در كفِ زنگىِّ مست
به كه آيد علم، ناكس را به دست‏
علم و مال و منصب و جاه و قران
فتنه آمد در كف بد گوهران

پس غزا زين فرض شد بر مومنان
تا ستانند از كف مجنون سنان
جان او مجنون تنش شمشير او
واستان شمشير را ز آن زشت خو
آن چه منصب مى‏كند با جاهلان
از فضيحت كى كند صد ارسلان
عيب او مخفى است چون آلت بيافت
مارش از سوراخ بر صحرا شتافت
جمله صحرا مار و كژدم پر شود
چون كه جاهل شاه حكم مر شود
مال و منصب ناكسى كآرد به دست
طالب رسوايى خويش او شده‏ست‏
يا كند بخل و عطاها كم دهد
يا سخا آرد به ناموضع نهد
حُكم چون در دست گمراهى فتاد
جاه پنداريد در چاهى فتاد
ره نمى‏داند قلاووزى كند
جان زشت او جهان سوزى كند
طفل ِ راه فقر، چون پيرى گرفت
پیروان را غول ادبارى گرفت
كه بيا كه ماه بنمايم ترا
ماه را هرگز نديد آن بى‏صفا
چون نمايى چون نديده ستى به عمر
عكس مه در آب هم اى خام غمر
احمقان سرور شده‏ستند و ز بيم
عاقلان سرها كشيده در گليم‏

                                                                   مثنوی

سخن بگو

تو کتیبه کدام دورانی که این گونه استوار ایستاده ای

نسخ کدام تعلیقی که صلابت ثلث را به چله نشسته ای

مرا به دشنه و دینار حصول نتوانی کرد

تا می توانی با من سخن بگو

ستاره ي دور

 

 

 تصوير ها در آينه ها نعره مي كشند
ما را از چارچوب طلايي رها كنيد
ما در جهان خويشتن آزاد بوده ايم
 ديوارهاي كور كهن ناله مي كنند
ما را چرا به خاك اسارت نشانده ايد ؟
ما خشت ها به خامي خود شاد بوده ايم
تك تك ستارگان ، همه با چشم هاي در
دامان باد را به تضرع گرفته اند
 كاي باد !‌ ما ز روز ازل اين نبوده ايم
ما اشك هايي از پي فرياد بوده ايم
 غافل ، كه باد نيز عنان شكيب خويش
 ديريست كز نهيب غم از دست داده است
 گويد كه ما به گوش جهان ، باد بوده ايم
من باد نيستم
اما هميشه تشنه ي فرياد بوده ام
ديوار نيستم
اما اسير پنجه ي بيداد بوده ام
نقشي درون آينه ي سرد نيستم
زيرا هر آنچه هستم بي درد نيستم
 اينان به ناله ، آتش درد نهفته را
 خاموش مي كنند و فراموش مي كنند
 اما من آن ستاره ي دورم كه آبها
خونابه هاي چشم مرا نوش مي كنند

                                                                       نادر نادرپور 

 

 

مرگ عاشقان زيباست

باغي از صنوبرها
ارغواني از آتش
رودباري از الماس
وز كبوده جنگل ها
 مرگ در خزان فرياد
 آن زمان كه مي پوسد
ريشه هاي ابريشم
 برگهاي نيلوفر
 وز كبوده مي ماند
 سايه هاي خاكستر
مرگ هيچ زيبا نيست
مرگ عاشقان زيباست
 مرگ عاشقانه ي شهر
 مرگ عاشقان در شب
 با شكوهتر مرگي ست
 مرگ عاشقانه ي رود
 بر كناره ي دريا
مرگ نيست
 وز مرگش مي خواني
 مرگ شاهوار اينست


                                                                         م آزاد

قهر

 

با قهر چه مي كشي مرا
 من كشته ي مهربانيتم
يك خنده و يك نگاه بس
 تا كشته ي خود بدانيم
 اي آمده از سراب ها
 با خواب و خيال آب ها
 دارد ز تو بازتاب ها
 آيينه ي زندگانيم
 گر نيست به شانه ام سرت
يا از دگري ست بسترت
غم نيست كه با خيال تو
 همبستر شادمانيم
 شادا !‌ تن بي نصيب من
 افسون زده ي فريب من
 مست است و ملنگ و بي خبر
از دست و دل خزانيم
انگار درون جان من
 سازي ست هميشه نغمه زن
گويد به ترانه صد سخن
 از تاب و تب جوانيم
افتاده چنين به بند تو
 مي خواست مرا كمند تو
 گفتي كه رهات مي كنم
ديدم كه نمي رهانيم
اي يار ، تبم ز عشق تو
 شورم ، طلبم ز عشق تو
 اما ز پيت نمي دوم
بيهوده چه مي كشانيم
 فرياد ، كه جمله آتشم
 تا عرش لهيب مي كشم
با اين همه نيست خواهشم
 تا شعله فرو نشانيم
 نزديك ترين من ! همان
 در فاصله از برم بمان
تا پاك ترين بمانمت
 تا دوست ترين بمانيم

                                                                  سیمین بهبهانی